21. yüzyılın en büyük sorunlarından biri uluslararası göç. Çatışmalar, savaşlar, küresel krizler, ekonomik sorunlar ve iklim değişikliği nedeniyle milyonlarca insan ülkesi içindeki veya ülke sınırları dışındaki yerlere göç etmek zorunda kalıyor. Bu sırada da insan ticareti yapan tacirlerin sömürüsü ile yüzleşiyor.
En ağır çocuk hakları ihlallerinden biri olan çocuk ticareti, onlara yönelik ciddi bir şiddet biçimi olmakla birlikte sınırlar içinde ve ötesinde yayılmaya ve gelişmeye devam eden büyük bir suç.
Çocuk kaçakçılığı dünyanın hemen her coğrafyasında görülen küresel bir olgu ve tüm devletlerin bu sorunla etkin mücadele etme sorumluluğu bulunuyor.
Geçtiğimiz yıllarda politika ve uygulamalardaki gelişmelere rağmen, çocuklar bu suç yoluyla endişe verici oranda sömürü ve istismara maruz kalmaya devam ediyor.
Unicef’e görei, insan ticaretinin tespit edilen her üç mağdurundan biri çocuk. Çocuk ticaretini önlemeye ve sona erdirmeye yönelik küresel çabaların hala somut bir fark yaratmayacak kadar yetersiz olması kaygılandırıcı bir durum olarak süregeliyor.
Kız çocuklar daha çok cinsel sömürü amacıyla insan ticaretine maruz kalırken, erkek çocuklar zorla çalıştırılmak üzere istismar ediliyor.
ILO’nun tahminlerine göre insan ticaretinden elde edilen yıllık gelir 256 milyar dolar.
Bu gerçeklikten yola çıkan Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, 2013’te aldığı bir kararla 30 Temmuz’u, ‘’Dünya İnsan Ticareti ile Mücadele Günü’’ olarak kabul etti. Bu vesileyle her yıl 30 Temmuz gününde; insan ticaretiyle mücadele konusunda farkındalık oluşturmak ve daha fazla insanın mağdur olmasını önlemek amaçlanıyor.
30 Temmuz’un bu yılki teması ‘’İnsan Ticaretiyle Mücadelede Geride Hiç Bir Çoçuğu Bırakma’’ olarak açıklandı
Çocuklar, zorla çalıştırma, cinsel istismar, dilencilik, yasa dışı evlat edinme gibi çok çeşitli insan ticareti uygulamalarına maruz kalırken, tema kapsamında çocuk ticaretini sona erdirmek için hızlandırılmış eylemleri hayata geçirme çağrısında bulunuluyor.
Yoksulluk, eğitimsizlik ve sınırlı ekonomik fırsatlar insan ticaretinin temel nedenlerini oluşturuyor. Ayrımcılık ve toplumsal cinsiyet eşitsizliği gibi sosyal ve kültürel faktörler bu kırılganlıkları daha da kötüleştiriyor.
Dolayısıyla devletlerin çocuklara yönelik korumayı öncelikli hale getirmeleri, yasaları güçlendirmeleri, hukuki uygulamaları iyileştirmeleri ve çocuk ticaretiyle mücadele için daha fazla kaynak sağlamaları hayati önem taşıyor.
Kaynak:
